Όταν βρήκα στο γραμματοκυβώτιό μου το φυλλάδιο με τον τίτλο: «Τι εγγυάται η υποψηφιότητα Χριστόφια», η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν... εξαπάτηση. Μάλωσα όμως τον εαυτό μου για την τόσο βαριά λέξη, που κάθε άλλο παρά αρμόζει στον δεύτερο τη τάξει πολίτη και πολιτικό της Δημοκρατίας. Λένε βέβαια ότι η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό είναι και η σωστή, γιατί είναι εγγεγραμμένη και καταχωρισμένη στον εγκέφαλο ή στο υποσυνείδητό σου.
Αναρωτήθηκα λοιπόν γιατί μια τέτοια λέξη ξεπήδησε έτσι αυθόρμητα, αφού ο κ. Χριστόφιας μού είναι ο πιο συμπαθής πολιτικός και πολλές φορές κόντεψα να ψηφίσω το κόμμα του, χάρη σε κείνον κυρίως. Ανέσυρα λοιπόν από το μυαλό μου όλες τις δυνατές πληροφορίες που είχα από ανθρώπους του κόμματός του, που τον είχαν προωθήσει, τον είχαν στηρίξει, τον είχαν τέλος ψηφίσει, όταν επρόκειτο να παρθεί η απόφαση για την υποψηφιότητά του και διαπίστωσα ότι το κοινό τους μοτίβο ήταν ότι άλλα λέει έξω και άλλα στα μέλη και στελέχη του κόμματός του, ότι για παράδειγμα ήταν και είναι του ΝΑΙ, αλλά αναγκάστηκε να πει το ΟΧΙ, για να μην κλονιστεί το κόμμα του, και ότι οι Εγγλέζοι και οι Αμερικάνοι τον προτιμούν από τον Παπαδόπουλο.

Όμως, επειδή είμαι από τους πολίτες εκείνους – τους λίγους σχετικά, αν και θα ευχόμουν να ήταν όλοι – που γνωρίζουν τη βαρύτητα της ψήφου και αντιμετωπίζουν με  σοβαρότητα την κάθε εκλογή, έβαλα στην μπάντα όσα είχα ακούσει – και από τον ίδιο, γιατί δεν παραλείπω να τον παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον – και διάβασα με πολλή προσοχή τα γραφόμενα στο φυλλάδιο.

Λέει λοιπόν το φυλλάδιο:
1.    Εγγύηση ενότητας «...στήριξε το ΟΧΙ με μετριοπάθεια και σωφροσύνη...» Πώς ήταν δυνατό να στηρίξει κάτι που δεν πίστευε με εμπάθεια και σθένος; Ωστόσο κάνει λόγο για δίκαιη και βιώσιμη λύση. Πάλι καλά.
2.    Εγγύηση πρωτοβουλιών για το κυπριακό. Τελειώνει με τη φράση «τώρα είναι η ώρα των πρωτοβουλιών». Μήπως η φράση σας φέρνει στο νου κάποιον άλλο υποψήφιο;
3.    Εγγύηση για δίκαιη λύση «...αξιοποιώντας τις διαχρονικές σχέσεις του με την Τουρκοκυπριακή κοινότητα μπορεί να συμβάλει...» Πολύ σωστά, μπορεί να συμβάλει, δεν μπορεί να εγγυηθεί. Άλλωστε είδαμε την 180 μοιρών στροφή του άλλοτε ας πούμε ομοϊδεάτη του και νυν ντενκασικότερο του Ντενκτάς κ. Ταλάτ, στον οποίο τόσες ελπίδες είχαν στηρίξει οι Τουρκοκύπριοι που ήλπιζαν σε όσα υπόσχεται σήμερα ο κ. Χριστόφιας.
4.    Εγγύηση για περισσότερη κοινωνική ευαισθησία. Επειδή το σημείο αυτό θέλει περισσότερο από δύο φύλλα της εφημερίδας για να απαντηθεί, δεν το αγγίζω καθόλου.
5.    Εγγύηση ανανέωσης του πολιτικού συστήματος. «Έχει έρθει η ώρα της ανανέωσης της πολιτικής ζωής του τόπου...» Αυτό θα πει προσεγμένος πολιτικός λόγος. Άραγε όμως ο κ. Χριστόφιας χρειάζεται έναν απλό πολίτη σαν εμένα, άσχετο της πολιτικής, για να του πει ότι πολιτικό σύστημα και πολιτική ζωή δεν είναι το ίδιο; Αλλά, έστω κι έτσι, η ανανέωση του πολιτικού συστήματος ή της πολιτικής ζωής γίνεται με το να μην επανεκλεγεί ένας καθ’ όλα καταξιωμένος και κοσμαγάπητος Πρόεδρος; Εδώ είχαμε το παράδειγμα του κ. Λέλλου Δημητριάδη, που, παρότι είχε εξαντληθεί μετά από τόσα χρόνια Δημαρχίας, ακόμα τον νοσταλγούμε και ποτέ δεν είπαμε ότι έπρεπε να είχε πάψει να δημαρχεύει μετά την πρώτη ή έστω τη δεύτερη θητεία του.
6.    Εγγύηση εκσυγχρονισμού της κοινωνίας. Ωραία υπόσχεται ο κ. Χριστόφιας, αλλά η πρακτική των τεσσεράμισι χρόνων συγκυβέρνησης άλλα μας λέει. Η πίτα μοιραζότανε και το κόμμα του κ. Χριστόφια φρόντιζε να μοιράζεται αναλογικά μεν, αλλά με τον δίκαιο τρόπο του Καραγκιόζη. Αυτό βέβαια προσωπικά το έβρισκα και φυσικό και λογικό και δίκαιο, εφόσον ένα ογδοντάχρονο κόμμα είχε τόσο αδικηθεί και περιθωριοποιηθεί για πάνω από πενήντα χρόνια. Τώρα λοιπόν που θα πάρει την εξουσία δεν είναι φυσικό και λογικό και δίκαιο – σύμφωνα πάντα με τις υπάρχουσες και επικρατούσες νοοτροπίες – να θεωρήσει ότι «εν το γυρίν του κι εν το πάιν του»; Πώς ο κ. Χριστόφιας θα πει όχι σε όλους αυτούς που περιμένουν να τον δουν στον προεδρικό θώκο, για να δικαιωθούν επιτέλους οι αγώνες και οι θυσίες και αυτών των ιδίων, αλλά και των γενεών που οικοδόμησαν το κόμμα; Ή μήπως οι νοοτροπίες αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη, όταν μάλιστα δεν έχει γίνει καμιά προσπάθεια να αλλάξουν; Αλλά, ας υποθέσουμε ότι τα καλά παιδιά του ΑΚΕΛ, υπάκουα και υποταχτικά όπως πάντα, θα πειθαρχήσουν πάλι στις προτροπές και παραινέσεις του Προέδρου για λογική, δικαιοσύνη και αυτοσυγκράτηση. Αυτό θα σημαίνει ασφαλώς ότι θα αφήσουν τις θέσεις, τα πόστα, τα λιξιά της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου να τα λυμαίνονται οι αντίπαλοί τους, που έτσι κι αλλιώς το έκαμναν μέχρι τώρα; Και λοιπόν είναι δίκαιο και σωστό αυτό;
7.    Εγγύηση ευρύτερων συνεργασιών για προοδευτική αλλαγή. Δεν ασχολούμαι καθόλου με το διττό νόημα της φράσης «προοδευτική αλλαγή» που σημαίνει αλλαγή που θα γίνει προοδευτικά, δηλαδή σταδιακά, ή αλλαγή που θα ενέχει πρόοδο. Διαλέγετε και παίρνετε, νοουμένου ότι η σταδιακή αλλαγή θα είναι και προς την πρόοδο και όχι οπισθοδρομική. Πάντως, την εγγύηση για ευρύτερες συνεργασίες δε χρειάζεται να μας τη δώσει ο κ. Χριστόφιας, την έχουμε ήδη από την πρώτη στιγμή της εξαγγελίας της υποψηφιότητάς του. Δε θα χρειαστεί να μοχθήσει γι’ αυτήν ο υποψήφιος  και μελλοντικός Πρόεδρος της Κύπρου. Την άρχισαν ήδη και την καλλιεργούν οι απλοί οπαδοί του κόμματός του με τους οπαδούς του ιδεολογικού του αντίποδα, που διατράνωναν, εναγκαλιζόμενοι αλλήλους ή δίνοντας τα χέρια, ότι «τώρα κοινός είναι ο στόχος: να φύγει ο Παπαδόπουλος» και αλληλοϋπόσχονταν ότι οι μεν θα ψηφίσουν τους δε, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος.
Κρίμα, κύριε Πρόεδρε της Βουλής! Δε σας άρκεσε η δεύτερη θέση, που φορές αντικαθιστά την πρώτη. Άμα βάλεις το δάχτυλο στο μέλι...
Εμείς σας θέλαμε εκεί και σας καμαρώναμε. Πιστεύαμε πως ήταν μια δικαίωση για το άλλοτε τόσο ταλαιπωρημένο κόμμα σας και για τη δική σας καθαρή προσωπικότητα.

Σημ. Δεν ασχολούμαι με τον κ. Κασουλίδη, επειδή δεν καταφέρνει ούτε να μασκαρευτεί και γλείφει προς όλες τις πλευρές προκειμένου να εξασφαλίσει ψήφους.