Όταν, στις 7/10/04, έγραφα το άρθρο μου με τίτλο «Καλημέρα, κύριε Δήμαρχε,» δεν ήταν δυνατό να φανταστώ ότι θα ερχόταν η στιγμή να νοσταλγούμε τη δημαρχεία του κυρίου Ζαμπέλα και να αποζητούμε, αν ήταν δυνατό, επανόρθωση της ζημιάς που κάναμε στην ταλαίπωρη Λευκωσία με το να εκλέξουμε δήμαρχο την κυρία Μαύρου. Το λιγότερο που περιμέναμε τότε, αλλά και όταν εκλέγαμε νέο Δήμαρχο, ήταν να καθαρίσει η πόλη μας, να ευπρεπιστεί, να αποκτήσει τη χαμένη της αξιοπρέπεια και ασφαλώς να προοδεύσει. Να θυμηθεί τις παλιές, επί Λέλου, δόξες της, να αποκτήσει το προσδοκώμενο πρόσωπο της ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, να στολιστεί με όλα εκείνα που συνάδουν με το ιστορικό της παρελθόν και παρόν και να τη βλέπουμε, να τη χαιρόμαστε και να περηφανευόμαστε για μια τόσο ξεχωριστή πρωτεύουσα, που υπήρξε – και θα έπρεπε πάντα να είναι – το καύχημα του νησιού.
Αντί όλων αυτών, η Λευκωσία μας γίνεται όλο και πιο βρόμικη, όλο και πιο ακατάστατη, όλο και πιο κακόγουστη και πονά τα μάτια και την καρδιά να τη βλέπεις. Και για να μη λείπει τίποτα, τώρα έχει προστεθεί και η μοσχοβολιά των σκουπιδιών, μια και τα απορριμματοφόρα του Δήμου κάνουν αισθητή την παρουσία τους διάφορες ώρες της ημέρας, ξεζουμίζοντας και αφήνοντας υπολείμματα σκουπιδιών. Έτσι, στην οπτική μόλυνση, έχει προστεθεί τώρα και η οσφρητική.

Τώρα, έχει περάσει ακριβώς ένας χρόνος μετά τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές. Η νέα μας δήμαρχος κοντεύει να γίνει παλιά, κι όμως ούτε μιας καρφίτσας έργο δεν έχουμε δει από τα χέρια της. Αυτά που προγραμματίζει είναι ήδη προαποφασισμένα επί δημαρχείας του προκατόχου της. Ο κόσμος και οι δημοσιογράφοι είναι ολότελα απορροφημένοι από τα γρονθοκοπήματα και τις ξιφασκίες των πολιτικών, που στην προσπάθειά τους να υπερβούν ο ένας τον άλλο σε επινόηση σοφιστιών, φτάνουν να λένε ανοησίες, να γελοιοποιούνται και να εξευτελίζονται, χωρίς ωστόσο να τους πολυνοιάζει,  φτάνει που δίνουν τροφή στα ΜΜΕ για να ασχολούνται μαζί τους.

Ένα χρόνο μετά δεν έχει γίνει μιας καρφίτσας έργο και η μόνη έγνοια της κυρίας Δημάρχου φαίνεται να είναι (αν και μας το κρύβει, φοβούμενη ίσως τις αντιδράσεις ή μπορεί κατά βάθος να φοβάται την ιστορία και θέλει να το αποφύγει) το μεγαλεπήβολο έργο της λεγόμενης ανάπλασης της Πλατείας Ελευθερίας, που δε σημαίνει ότι θα είναι και για βελτίωσή της. Το έργο εκείνο, που κατά κύριο λόγο έπαιξε ρόλο στην καταψήφιση του κυρίου Ζαμπέλα. Μπορεί, ωστόσο, ο κ. Ζαμπέλας να ήθελε να μας επιβάλει μια αισθητική, με την οποία δε συμφωνούσαμε, δεν μπορούμε όμως να του αρνηθούμε έργο και εργατικότητα, για την οποία μάλιστα επέσυρε την αντιπάθεια είτε εργαζομένων στις διάφορες υπηρεσίες του Δήμου είτε ακόμη και πολλών δημοτικών συμβούλων. Τώρα αναρωτιόμαστε τι κάνει το Δημοτικό Συμβούλιο και πόσο ευθύνεται για την απραξία και την απραγματοσύνη της κυρίας Δημάρχου; (Μη συγχύζεστε, ξέρω ότι δεν υπάρχει η λέξη, αλλά είναι η μόνη κατάλληλη να αποδώσει αυτό που χαρακτηρίζει την κ. Μαύρου)

Άραγε, θα ’πρεπε κάποιος να συστήσει υπομονή, μια και θα την έχουμε για πολύ ακόμη στο κεφάλι μας; Καλά, εμείς μπορούμε να κάνουμε υπομονή, ο χρόνος όμως κάποτε εξαντλείται και τότε εκείνη τι όνομα θα έχει αφήσει στην ιστορία; Ως η πρώτη γυναίκα δήμαρχος της Λευκωσίας που αποδείχτηκε πολύ λίγη για να κατέχει αυτό το αξίωμα; Γιατί λοιπόν διεκδίκησε τη δημαρχία, αν δεν ήταν ικανή να παραγάγει έργο; Η γέρημη η πόλη μας τι της χρωστά;

Ας όψονται όσοι πήγαιναν από πόρτα της πόρτας, για να της εξασφαλίσουν ψήφους και να τη βάλουν σηκωτή στο δημαρχιακό θώκο, μια που η ίδια δεν ήταν ικανή να πείσει και αν αφηνόταν μόνη της, δε φανταζόμαστε ότι θα το είχε πετύχει ποτέ. Και βέβαια είναι πλέον τοις πάσι γνωστό – και δε μπορούν να το αγνοούν ούτε κι εκείνοι που δεν είχαν τη διορατικότητα να το δούνε τότε – ότι όλο αυτό το κακό έγινε, επειδή κάποιοι φιλόδοξοι είδαν τις δημοτικές ως πρόκριμα για τις προεδρικές εκλογές και ήθελαν να αποδείξουν ή να υποβάλουν ότι είναι ικανοί και Πρόεδρο να βγάλουν, αν το επιθυμούν, ακόμα και κόντρα στη θέληση μεγάλου μέρους του λαού. Γι’ αυτό, ακριβώς το πάθημά μας με τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές ας μας ανοίξει τα μάτια να δούμε τι πάμε να κάνουμε και τι πρέπει να κάνουμε τώρα με τις προεδρικές, ώστε να μη θρηνούμε εκ των υστέρων.  

Ο δεκάλογος της Πλατείας Ελευθερίας

1.    Αφού η πόλη μας καθαρίστηκε και ευπρεπίστηκε, ώστε σκουπίδια δεν τη στολίζουν πια...
2.    Αφού οι φραγμοί κουρεύτηκαν, ώστε δεν κινδυνεύουμε πια να φιληθούμε με άλλα επερχόμενα αυτοκίνητα, όταν στρίβουμε από τη γωνία...
3.    Αφού έγιναν πεζόδρομοι, ώστε να κυκλοφορούν άφοβα και ελεύθερα πεζοί, μανάδες με καροτσάκια, άνθρωποι σε τροχοκαθίσματα, νέοι, γέροι και παιδιά...
4.    Αφού τα χαντάκια καθαρίστηκαν, ώστε τα νερά να φεύγουν απρόσκοπτα και να μην πλημμυρίζουμε με τις πρώτες σταγόνες της βροχής...
5.    Αφού έγιναν οχετοί ομβρίων υδάτων, ώστε να μη χρειάζεται να μπαίνουμε ως τον αστράγαλο στο νερό, όταν βρέχει...
6.    Αφού οι αλάνες καθαρίστηκαν, ώστε να μην αποτελούν σκουπιδότοπους και απορριμματοφυλάκια...
7.    Αφού τα δέντρα κλαδεύτηκαν, ώστε να είναι ακίνδυνες ομπρέλες σκιάς, για τα παρκαρισμένα ή διερχόμενα αυτοκίνητα...
8.    Αφού έγιναν αρκετοί χώροι στάθμευσης, ώστε οι πολίτες να μην παρανομούν παρκάροντας σε πεζοδρόμια, γωνίες, εισόδους καταστημάτων και κοντολογίς όπου βρουν...
9.    Αφού καθαρίστηκε η ιστορική μας Τάφρος και τα παρτέρια της πόλης γέμισαν λουλούδια, ώστε να την απολαμβάνουμε όλοι οι πολίτες και όχι μόνο οι ξένοι...
10.    Αφού φροντίσαμε τους ξένους μας και τους προσφέραμε ανθρώπινα υποστατικά, ώστε κι εκείνοι με τη σειρά τους να σέβονται την πόλη που τους φιλοξενεί...

Αφού λοιπόν όλα αυτά τα έργα έγιναν... και άλλα πολλά βεβαίως...
Τι απομένει ασφαλώς...μαργαριταρένια σκούφια...μια κούγκρινη Πλατεία Ελευθερίας, που θα ρουφάει όλη μέρα ζέστη, που τόσο τη χρειαζόμαστε εδώ στην Κύπρο, για να την ξερνάει τη νύχτα, μην τυχόν και δροσιστούμε.
Με γεια μας και εις ανώτερα... (μετάφραζε και εις τις προεδρικές...)