Κυρία Νικολοπούλου,

Kαλή σας μέρα και θερμά συγχαρητήρια.
Παρακολούθησα την εκπομπή σας χτες βράδυ, όπως και πολλές άλλες φορές, και νιώθω ακόμη – πιστεύω και για πολλές ακόμη μέρες θα νιώθω – πλήρης και περήφανη για το επίπεδο των Ελληνίδων γυναικών, όχι μόνο αυτών που φιλοξενήσατε στο πρόγραμμά σας, αλλά και όλων εκείνων, των οποίων αντανάκλαση αποτελούν αυτές οι γυναίκες, κι ας μη βγαίνουν ποτέ στα κανάλια, κι ας μη γίνονται γνωστές και διάσημες, και ας μένουν στην αφάνεια και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας ή της επικαιρότητας.

Ευλόγησα αυτό το μέσο (την τηλεόραση), το τόσο κακολογημένο, για τη δυνατότητα που μας δίνει να βγούμε από την απομόνωσή μας, να πληροφορηθούμε για πράγματα, πρόσωπα και γεγονότα, που αλλιώς θα μας έμεναν άγνωστα και θα μας κρατούσαν στην άγνοιά μας.
Είχα την τύχη να δω και την εκπομπή του Άλφα με την απονομή των βραβείων και πραγματικά ήταν μια μεγαλειώδης βραδιά, μεγαλύτερη από την απονομή των Όσκαρ, γιατί εδώ επρόκειτο για αξιοσύνη κάθε λογής, που μας συγκίνησε και μας μετάγγισε την πίστη στον άνθρωπο και τις δυνατότητές του, και ιδιαίτερα βέβαια των γυναικών , που εμείς τις ξέρουμε, γιατί τις βιώνουμε καθημερινά, αλλά καλό είναι να προβάλλονται για παραδειγματισμό και παρότρυνση άλλων γυναικών και αντρών και νέων κάθε ηλικίας. Γιατί σε κάθε ηλικία μπορεί να ξυπνήσει ο άνθρωπος και να προσφέρει και να δημιουργήσει.
Θα ήθελα να συγχαρώ θερμότατα όλες τις βραβευθείσες, όπως και τις βραβεύσασες, αλλά και όσες θα έπρεπε να βραβευθούν ή όχι κατ’ ανάγκη, για τον αγώνα που επιτελούν, για όσα προσφέρουν καθημερινά στην οικογένεια, στην κοινωνία και στο στίβο της ζωής γενικότερα.
Ίσως θα ήταν καλό να προβάλλετε και τέτοιου είδους – αφανείς – γυναίκες, που με την αξιοσύνη τους στηρίζουν τους άντρες τους, τα παιδιά τους ή άλλα πρόσωπα και συμβάλουν στην προαγωγή έργου και προσφοράς στη στενότερη ή ευρύτερη κοινωνία.

Όπως επίσης και γυναίκες της ομογένειας στο εξωτερικό, που επίσης έχουν να επιδείξουν έργο και να γίνει έτσι η εκπομπή σας το σημείο αναφοράς και, αν μπορώ να το πω, σύγκλισης των Ελληνίδων και Ελλήνων, που ζουν και εργάζονται σε άλλες χώρες και επιτελούν έργο και προσφέρουν και συντελούν στην ανάπτυξη και την πρόοδο αυτών των χωρών.

Προτείνω δηλαδή η εκπομπή σας να μην είναι πομπός, μόνο όσων συμβαίνουν στην Ελλάδα, αλλά και όσων συμβαίνουν στον κόσμο ολόκληρο (από Έλληνες και Ελληνίδες) και ίσως δε γίνονται ποτέ γνωστά στη χώρα μας ή στις άλλες χώρες, εκτός αυτής στην οποία συμβαίνουν. Γιατί, όπως εμείς, οι Έλληνες του εξωτερικού, αντλούμε δύναμη και περηφάνια παρακολουθώντας με χαρά όσα ωραία και μεγάλα επιτελούνται στη χώρα μας, το ίδιο μπορεί να αντλήσουν και οι συμπατριώτες μας της «ενδοχώρας», μαθαίνοντας για τα επιτεύγματα και την αξιοσύνη των Ελλήνων του εξωτερικού.

Θα ήθελα επίσης να παρακαλέσω να αφήνετε πιο πολλή ώρα τον αριθμό του τηλεφώνου σας και την ηλεκτρονική σας διεύθυνση, όπως και να προβάλλετε και την ταχυδρομική σας διεύθυνση, ώστε να προλαβαίνουμε να τα σημειώνουμε, γιατί, όταν κάθεται κάποιος χαλαρά να παρακολουθήσει τηλεόραση, δεν έχει φροντίσει να πάρει μολύβι και χαρτί ή ίσως και τα γυαλιά του, ώστε να γράψει, αμέσως μόλις εμφανιστεί, τον αριθμό ή τη διεύθυνση. Και αυτό θα ήθελα να σας παρακαλέσω να το υποδείξετε και σε όλους τους συναδέλφους σας, γιατί πάρα πολλές φορές δεν έχω προλάβει να σημειώσω, χώρια που συμβαίνει κιόλας να λέγεται απλώς στα γρήγορα ένα τηλέφωνο και να επαναλαμβάνεται για μια μόνο φορά.

Ψες, για παράδειγμα, ήθελα να παρέμβω στην εκπομπή σας και να προσθέσω στο ρηθέν, αν δεν κάνω λάθος από την κυρία Τσικοπούλου, ότι κανένας δε θέτει το ερώτημα στους άντρες πολιτευόμενους ή κάθε άλλου είδους καριερίστες «τι θα θυσιάζατε, την οικογένεια ή την καριέρα;», ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα για τους άντρες, γιατί για κείνους, όχι μόνο η καριέρα – πολιτική ή άλλη – αποτελεί ασφαλέστατα προτεραιότητα, αλλά γιατί η οικογένεια μπαίνει «αυτονόητα» σε δεύτερη μοίρα. Και όχι μόνο. Τίθεται στην υπηρεσία του άντρα και στην εξυπηρέτηση των σκοπών και των προτεραιοτήτων του, καθώς  και στην προβολή και πραγμάτωση της καριέρας του.

Είπε π.χ. η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ (φανταστείτε ότι πρώτη φορά την έβλεπα και την άκουγα, όπως και τη βουλευτή της Ν.Δ.! Απίστευτο για γυναίκες τόσο σημαντικές, γιατί, υποθέτω, δεν είναι από κείνους που βγαίνουν στα κανάλια για να τους ξέρουμε και να  τους μαθαίνουμε, επειδή έχουν πιο σημαντικά πράγματα να φροντίσουν από το να παρουσιάζονται όλη την ώρα στο γυαλί. Και βέβαια οι δημοσιογράφοι προτιμούν αυτούς που είναι πιο εύκολα προσβάσιμοι, υποθέτω.)
Είπε λοιπόν η κυρία αυτή, ότι κανείς δε θέτει ένα τέτοιο ερώτημα σ’ ένα συνάδελφό της και ότι όλοι θεωρούν ότι ο πολιτικός μπορεί πολύ ωραία να είναι και σύζυγος και πατέρας.

Νομίζω ότι αυτό είναι ένα καλό θέμα για διερεύνηση: Πόσο καλός σύζυγος και πόσο υποδειγματικός πατέρας είναι ένας καριερίστας, πολιτικός ή άλλος, πόσο συγχωρείται και κατανοείται και δε στιγματίζεται, αν όχι μόνο δεν είναι τέλειος και υποδειγματικός, αλλά αντλεί και αφαιρεί από τη δύναμη της οικογένειας για να έχει εκείνος να σκορπά ενέργεια και δύναμη στα κανάλια και στον πολιτικό στίβο.

Επίσης θα ήθελα να επισημάνω το πόσο διαφορετικό ύφος και ήθος είχε ο λόγος και η παρουσία των γυναικών αυτών, που όχι μόνο δεν προσπαθούσαν να προβάλουν η καθεμιά τον εαυτό της και το έργο της, αλλά, όντας ακριβώς σίγουρες για την αξιοσύνη τους, προσπαθούσαν να προβάλουν ή έστω αναγνώριζαν την αξιοσύνη της άλλης γυναίκας, σε αντίθεση με τους άντρες, που όταν βγαίνουν στην τηλεόραση, δίνουν την εντύπωση πως βρίσκονται σε ένα ρινγκ και η προσπάθειά τους είναι να δώσουν μια ή πολλές στον αντίπαλο και να τον ρίξουν κάτω.

Με άλλα λόγια δεν ήταν αισθητή κανενός είδους αντιπαλότητα, παρά μια όλο σιγουριά παρουσία. Ήταν σίγουρη η καθεμιά ότι πατούσε στο βάθρο της προσωπικής της αξίας, της κερδισμένης με πολύ κόπο, δουλειά και πρσφορά. Αυτό ήταν εκείνο που χάρηκα πιο πολύ και όχι το πόσο ψηλά στην ιεραρχία του κόμματος ή της εργασίας της βρίσκεται η καθεμιά.

Ήταν μια απόδειξη ότι οι γυναίκες μεταφέρουν ένα άλλο ήθος και άλλο πολιτισμό και δεν αντιγράφουν πλέον τους άντρες, όπως γινόταν στην έξαρση του γυναικείου κινήματος, που πολλές γυναίκες νόμιζαν ότι έπρεπε να είναι αντίγραφα (και κακά συχνά) των αντρών ή να θυσιάσουν τα γυναικεία τους στοιχεία (όπως τη μητρότητα λ.χ.), για να μπορέσουν να ανέλθουν ιεραρχικά στην πολιτική ή στην εργασία ή έστω και για να μπορέσουν να παρεισφρήσουν σε τέτοιους χώρους.

Για όλες αυτές τις χαρές που μας δώσατε λοιπόν, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω εσάς και τις φιλοξενούμενές σας.

Να είστε πάντα καλά και να κρατάτε την εκπομπή σας στο ύψος της.