Έχει από την περασμένη Δευτέρα που πήγα, όπως, φαντάζομαι, θα ήταν και από σας αναμενόμενο, έξω από το Προεδρικό, μαζί με τις χιλιάδες που βρέθηκαν εκεί. Είμαι τύπος περισσότερο της παρατήρησης και λιγότερο της δράσης. Έτσι πρόσεξα πράγματα, που ίσως από άλλους θα περνούσαν απαρατήρητα. Εκείνη, για παράδειγμα, η απεχθής παρέλαση κατά διμοιρίες των ελαμιτών, που από τη μια τους γελοιοποιεί και από την άλλη τους δίνει «υπόσταση» στα μάτια τουλάχιστον ορισμένων – και μάλιστα νέων, αλλά όχι μόνο – δημιουργεί τη θλιβερή σκέψη για το πού βαδίζουμε.
Είναι φανερό ότι το Προεδρικό χρειάζεται αυτή την παρουσία, για να μπορεί να λέει ότι είναι φασίστες αυτοί που μαζεύονται έξω από το Προεδρικό και επομένως ότι είναι φανεροί οι λόγοι, για τους οποίους απαιτούν την παραίτηση του προέδρου.

Όμως, αυτό ακριβώς θα ήθελα να πω σήμερα. Ότι θαύμασα τον τρόπο, με τον οποίο οι εθελοντές – οργανωτές αυτών των εκδηλώσεων απέτρεψαν μέχρι σήμερα, δύο μήνες μετά, την άλωσή τους από οποιοδήποτε κόμμα ή οργανωμένο σύνολο και καταφέρνουν  όχι μόνο να ελέγχουν την κατάσταση, αλλά και να την κρατούν σ’ ένα αξιοθαύμαστο επίπεδο, με λίγες μόνο εξαιρέσεις «παρεκτροπής». Θαύμασα και θαυμάζω την αντοχή τους, όχι μόνο μέσα στο χρόνο, που αυτό μπορεί να είναι και δικαιολογημένο, αλλά την «αλεξικέραυνη» αντοχή τους απέναντι στο καπέλωμα, το χρωμάτισμα ή την παρέκκλιση προς τη μια ή την άλλη κομματική κατεύθυνση.
Είναι η μαγιά, που κάτι θα «ζυμώσει» στο τέλος. Δεν έχω, παρά να πω «καλό κουράγιο και πάντα μπροστά».

Πάντα με έγνοια για τον τόπο,