Έχει περάσει ακριβώς ένας μήνας από τότε που έγραψα την προηγούμενη επιστολή μου, την οποία όμως δε σας απέστειλα, με την ελπίδα ότι ίσως αποδεικνυόταν ότι κακώς την είχα γράψει. Από τότε σας έχω δει και σε άλλες εκπομπές και – δυστυχώς για σας – με όλο και φθίνουσα εκτίμηση, αν και σας ακούω προσεχτικά εν ονόματι της εξαιρετικής εκτίμησης που σας είχα και με την ελπίδα ότι ίσως βρω στα λεγόμενά σας  ψήγματα τέτοια που θα βοηθήσουν, έστω και στην εν μέρει αποκατάσταση της εκτίμησής μου.
Αλλά δε σας το κρύβω ότι εχθές μούντζωνα και με τα δυο μου χέρια την τηλεόραση και έπαιρνα διαρκώς στο Σίγμα μήπως και καταφέρω να συνδεθώ, αλλά δεν τα κατάφερα. (Αναφέρομαι στη χθεσινή εκπομπή της Ελίτας).

Είναι θλιβερό για μας, αλλά και τραγικό για σας, να σας βλέπουμε με φθίνουσα κάθε φορά αυτοπεποίθηση να προσπαθείτε να κάνετε το μαύρο άσπρο. Να ψάχνετε σε χαρτιά, για να διαβάσετε λεγόμενα άλλων ως αποδεικτικά των απόψεών σας, που ξέρετε πια ότι δεν μπορούν να στηριχτούν μόνο με τη ρητορική και την επιχειρηματολογία, τις οποίες τόσο πλούσια διαθέτετε. Γιατί, όσο πλούσια ή ευφάνταστη ή λογικοφανής ή ό,τι άλλο είναι μια επιχειρηματολογία, δεν μπορεί να είναι πειστική, άμα αντιμάχεται της αλήθειας και της κοινής λογικής.   
Το να προσπαθείς να κάνεις το γκρίζο άσπρο…πάει κι έρχεται, γιατί αναλόγως της μαεστρίας του ομιλούντος και αναλόγως της «αδαοσύνης» του εισπράττοντος, αυτό μπορεί να επιτευχθεί. Αλλά το μαύρο άσπρο; Προς Θεού! Δεν είναι καν διαστρέβλωση, είναι διαστροφή! Διαστροφή της αλήθειας, διαστροφή του μυαλού, διαστροφή της ηθικής.
Γιατί μπορεί να επικαλείστε τη «συνταγματική» τάξη για να δώσετε άλλοθι στον κ. πρόεδρο, ώστε να παραμείνει στη θέση του, ξέρετε όμως πολύ καλά ότι υπάρχει και η ηθική διάσταση στο καθετί, όπως υπάρχει το γράμμα και το πνεύμα του νόμου.

Με άλλα λόγια το τι κάνετε τώρα εσείς, όλοι οι «υποστηρικτές» του προέδρου, είναι ότι έχετε επιδοθεί σε μια τραγική πολιτική κυβεία, για να αποδείξετε τα αναπόδεικτα και να υποστηρίξετε τα ανερμάτιστα. Για να περισώσετε τι; Το καταρρακωμένο κύρος του προσώπου του προέδρου, που με τη συμπεριφορά του εννοεί να καταρρακώσει και καλά και το θεσμό του Προέδρου; Αυτό δε θα το πετύχει, έστω κι αν η προσπάθειά του είναι να αποτελειώσει το «έργο» του, γιατί ο Λαός με μόνο το ένστικτό του έκανε τη διάκριση αυτή.
Καλό είναι λοιπόν, μια και θυμηθήκατε το Έγκλημα και Τιμωρία, να θυμηθείτε και τον Παίχτη του Ντοστογιέφσκι. Αλλά ξέρετε πολύ καλά, πιστεύω, και το ένα και το άλλο σε βάθος και στην καθαυτό ουσία του, γι’ αυτό γεννιούνται ερωτήματα για το πρόσωπό σας.
Πώς είναι δυνατό εσείς; Πώς είναι δυνατό ένα τέτοιο μυαλό; Γιατί το κάνει; Πιστεύει πράγματι ότι θα σώσει τον πρόεδρο από τις ευθύνες, που κανένας και τίποτα δεν μπορεί να αποσείσει από τους ώμους του, παρά μόνο η αποκατάσταση του  Δικαίου; Θα γλιτώσει ο πρόεδρος για ενάμισι χρόνο την όποια τιμωρία, με την φρούδα ελπίδα ότι θα γλιτώσει οριστικά;
Μιλάτε για ατιμωρισία, για να πατήσετε πάνω της και τα εξασφαλίσετε την ατιμωρησία του προέδρου. Και καταναλώνετε τόση επιχειρηματολογία, νοητική ενέργεια και συναισθηματική δύναμη, για να υπερασπισθείτε κάτι τόσο εξόφθαλμα ανήθικο. Νομίζετε ότι σας υπερυψώνει μια τέτοια δημαγωγία; Ή μήπως ότι μπορεί να περισώσει οτιδήποτε από την έκρηξη στο Μαρί;

Σας άγγιξε, είπατε, η κυρία που μίλησε για τα παιδιά σας, η κυρία που είπε χθες ότι έχασε πέντε «παιδιά», κόρη, γαμπρό και τρία εγγόνια στην τραγωδία της «Ήλιος», δε φανήκατε όμως να έχετε την ίδια ευαισθησία για το «γεγονός» στο Μαρί.
Τι θα λέγατε και τι θα κάνατε, κύριε Γουλιάμο, αν ανακάλυπταν τα κοκκαλάκια του παιδιού σας τρεις μήνες μετά και σας τα έφερναν να τα θάψετε;
Ως τι; Ως το παιδί σας; Ως ένα νεκρό που ήρθε η ώρα του και άφησε αυτή τη ζωή; Ως έναν ήρωα που έπεσε υπερασπιζόμενος την πατρίδα; Ή ως ένα τραγικό θύμα της ίδιας του της πατρίδας;

Εξισώνετε το πραξικόπημα – και παραβλέπω ότι το ΑΚΕΛ υπερτονίζει πάντα αυτό και δεν αναφέρεται στην Κατοχή, παρά μόνο στην εισβολή των Τούρκων ως αποτέλεσμα του πραξικοπήματος, γιατί αυτό είναι άλλης ώρας κουβέντα – εξισώνετε λοιπόν το πραξικόπημα με το Μαρί!
Αξιοθαύμαστο, αλήθεια. Ποιος; Εσείς που ξέρετε πάρα πολύ καλά, όπως έχω πει και στην προηγούμενη επιστολή μου το βάρος, το βάθος και το εκτόπισμα των λέξεων. Γιατί άραγε; Είναι τόσο βασανιστικό αυτό το ερώτημα όσο και το γιατί ο πρόεδρος έχει αρπαχτεί τόσο εγωιστικά, φίλαυτα και φίλαρχα από την Καρέκλα που τον δείχνει όλο και πιο μικρό. Έχει αρπαχτεί απελπισμένα.
Αρχικά έμοιαζε σαν μικρό παιδί που απειλούν να του πάρουν το παιχνίδι του, αλλά τώρα είναι ολοφάνερος ο φόβος του ότι θα πληρώσει, γι’ αυτό και αρνείται οποιαδήποτε ενοχή.
Αλλά, ενώ στην αρχή κατανοούσαμε μια τέτοια στάση, πιστεύοντας ότι άθελά του έγινε αιτία θανάτου – και όχι μόνο βέβαια – αλλά τώρα όλο και περισσότερο πειθόμαστε ότι εν γνώσει του δε ζήτησε συγγνώμη, γιατί ήξερε την ενοχή του.
Αν όντως τον είχε βρει η συμφορά «αχάμπαρο», θα ξαφνιαζόταν, και το πρώτο που θα έκαμνε λογικά θα ήταν να ζητήσει συγγνώμη και – αν πράγματι πίστευε τόσο πολύ στις ικανότητές του – θα ζητούσε την άδεια από το λαό του να συνεχίσει, για να επανορθώσει ό,τι μπορεί.
Τώρα όμως, με την όλη εξέλιξη του πράγματος, δείχνει όλο και περισσότερο ότι είχε επίγνωση του τι είχε συμβεί, ίσως μάλιστα και να το ανέμενε, αλλά με την ελπίδα ότι θα το προλάβαινε. Τραγικό. Τρις τραγικό. Στον κύβο τραγικό. Μια, γιατί το ήξερε ή το ανέμενε, έστω και στο πίσω μέρος του μυαλού του. Μια, γιατί δεν πρόλαβε να το αποτρέψει. Και μια γιατί, αφού δεν μπόρεσε να το αποτρέψει, αρνείται και να το παραδεχτεί.
Και προσπαθεί να χτίσει πάνω στα χαλάσματα.

Επικαλείστε, κύριε Γουλιάμο, ότι δεν πρέπει να αλλάξει ο πρόεδρος, αλλά πρέπει να αλλάξει η όλη δομή όχι μόνο της λειτουργίας του κράτους, αλλά και η όλη αντίληψη της κοινωνίας. Ως προς το δεύτερο σκέλος της θέσης σας, είστε απολύτως σωστός. Πώς όμως αυτό το παντρεύετε με το πρώτο; Πώς είναι δυνατό ο ίδιος αυτός άνθρωπος που έφερε την καταστροφή, να οικοδομήσει την ανασύσταση, την ανασυγκρότηση, την εξυγίανση του συστήματος και μάλιστα εκ βάθρων;
Μα σε ποιους απευθύνεστε, κύριε Γουλιάμο; Νομίζετε ότι σας ακούν αδαείς, αφελείς και «λειψοφαιοουσίτες»; Ε, ναι, υπάρχουν και άνθρωποι που «αρπάζουν» αυτά που λέτε!

Και τι είπατε χτες; Ότι εδώ στην Κύπρο «πολλοί έκαναν το δημόσιο ιδιωτικό», εννοώντας ότι πολλοί οικειοποιούνται το δημόσιο αξίωμα ή την όποια κυβερνητική θέση τους ως εάν ήτο κληροδότημα του παππού τους, για να αποκομίζουν ατομικά-προσωπικά οφέλη. Πολύ σωστά. Δυστυχώς αυτό γινόταν και γίνεται από καταβολής κυπριακής Δημοκρατίας – που είναι και εν πολλοίς κατάλοιπο της αγγλικής αποικιοκρατίας και της οθωμανικής κυριαρχίας – και πρέπει να αλλάξει.
Αλλά ποιος θα το αλλάξει; Ο κύριος πρόεδρος, που δεν τολμά να πάρει τα ενδεικνυόμενα μέτρα στην οικονομία, για να μη δυσαρεστήσει τους συνδικαλιστές; Ποιος θα το κάνει, αυτός ο «ξερόλας», που δεν τολμά να ζητήσει καν τη γνώμη των επαϊόντων, για να μη φανεί η γύμνια του ή «για να μη προδώσει τα ιδανικά του»; Αυτός που υποσχόταν φιλολαϊκή πολιτική και ξόδεψε απλόχερα τις οικονομίες του κράτους, για να έρθει μετά να κάνει περικοπές στα κοινωνικά βοηθήματα; Ή αυτός που ήθελε, λέει, να «επενδύσει» το χρυσάφι του κράτους σε «κερδοφόρες» επενδύσεις και να οδηγήσει το κράτος ολόκληρο σε μια περιπέτεια χειρότερη του Χρηματιστηρίου;

Όλα αυτά βέβαια τα παραβλέπουμε, γιατί τώρα έχουμε ακόμα πιο μεγάλες απειλές. Και δε μιλώ για το φιάσκο των απειλών της Τουρκίας, γιατί όλοι ξέρουμε ότι ο Ερντογάν κάνει λεονταρισμούς και δεν μπορεί να εφαρμόσει όσα βρυχάται. Ότι σ’ αυτή τη συγκυρία των διεθνών εξελίξεων η Τουρκία και ο Ερντογάν δεν είναι παρά ένας γάιδαρος με τομάρι λιονταριού, που κάνει πως βρυχάται σαν λιοντάρι. Και βέβαια, αυτό βολεύει αναλόγως της χρήσης που θέλει να του κάνει ο καθένας…

Όμως, έρχομαι στο κυριότερο. Λέτε ότι εδώ ο καθένας – ή πολλοί τέλος πάντων – κάμνει το δημόσιο ιδιωτικό.
Αλλά τι κάνει ο πρόεδρος; Δεν κάνει ακριβώς το ίδιο με το να κρατά – και να κρατιέται – απεγνωσμένα από κείνην την Καρέκλα και να δηλώνει με αναλγησία ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί; Είναι δική του η Καρέκλα και έχει αρπαχτεί πάνω της και δεν την αφήνει; Δεν του την έδωσε ο Λαός; Αφού λοιπόν τον επικαλείται και λέει ότι ο λαός τον ψήφισε για πέντε χρόνια και έχει βουλοκέρι στη φωνή του λαού, γιατί δεν κάμνει δημοψήφισμα να πάρει ανανέωση της εντολής και της εμπιστοσύνης του Λαού και αποκαταστημένος πια να συνεχίσει με παρρησία τη διακυβέρνηση και να αποστομώσει όσους ετοιμάζουν «πολιτικό πραξικόπημα», αντί να κλαψουρίζει σαν μικρό παραμελημένο παιδί.
Δε φτάνουν πια τα πεισματικά παιδιαρίσματα; Τι καλό μπορεί να φέρουν αυτά; Αποκατάσταση μήπως του κύρους του προέδρου; Έτσι αποκτά κύρος ο οποιοσδήποτε, πόσο μάλλον ο πρόεδρος ενός κράτους, όσο μικρό κι αν είναι αυτό; Δε φτάνει το μικρό μας μέγεθος, πρέπει να αφανιστούμε και με τη μικρή συμπεριφορά μας;
Παραδέχεστε ή όχι, κύριε Γουλιάμο, ότι ο ύψος του και το κύρος του κάποιος τα αποκτά και στη συνέχεια το διατηρεί από το ηθικό του ύψος «και άνευ αυτού ουδέν»;
Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τυχόν απάντησή σας.