Μέρες τώρα βλέπω ένα φοβερό εφιάλτη και θα ήθελα να τον μοιραστώ μαζί σας, να δω τι μου συμβαίνει και μήπως βρω ανακούφιση.

Ήταν που λέτε μια νύχτα που η ΝΕΤ έδειχνε ειδήσεις, η κ. Μαρία Χούκλη στη μια μικρή οθόνη, ο κ. Παύλος Τζίμας στην άλλη, και δεξιά, σε μια τεράστια οθόνη, να εμφανίζεται επίμονα ο Χίτλερ ατόφιος, φτυστός, απαράλλαχτος, με το μαλλί πατηκωμένο και γερμένο στη μια μεριά, τη χωριστρούλα του στην άκρη, το εφιαλτικό βλέμμα να γιαλλουρά και να μας τρομάζει – ή τουλάχιστον να προσπαθεί – τη φωνή να υψώνεται και να χοντραίνει, να βραχνιάζει και να βρυχάται και γενικά το όλο σκηνικό να μην υπολείπεται σε τίποτα του μεγαλείου του Χίτλερ και μόνο οι δυο τηλεπαρουσιαστές να έχουν μαζευτεί στο πετσί τους και να έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους.
Άναυδοι!
Κι εγώ να προσπαθώ απεγνωσμένα να σβήσω εκείνο το μουστάκι – τουλάχιστον εκείνο – το τόσο χαρακτηριστικό, για να αποταυτίσω τον εικονιζόμενο από το σπουδαίο εκείνο πρόσωπο της Ιστορίας, που, ναι, ωρυόταν και βρυχιόταν και γιαλλουρούσε και άστραφτε, αλλά για να προσδώσει μεγαλείο στο λαό του. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον – και για λίγο το πέτυχε. Αλλά αυτός, ο σύγχρονος Χίτλερ, ωρυόταν και απειλούσε, για να κάνει το λαό του να υποταχτεί και να μειοδοτήσει σε απαιτήσεις άλλων, πιο δυνατών, και ο εφιάλτης εμβολιαζόταν με μια μεγάλη δόση παράλογου, γιατί το αναμενόμενο από ένα Χίτλερ είναι συνέπεια προς τον εαυτό του.   
    
Από τότε, μέρα νύχτα, ο εφιάλτης εμφανίζεται και επιμένει, σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις κι εφημερίδες και – στην Κύπρο είμαστε, έχει πετάξει και παραπούλια, Χιτλεράκια που γιαλλουρούν στις τηλεοράσεις με βλέμμα τρελού, που νομίζει ότι είναι έξυπνος – και πια κανείς δεν ξέρει πότε θα γλιτώσουμε από αυτό το κακό.

Εσείς ζείτε αυτόν τον εφιάλτη ή μήπως εγώ το βλέπω έτσι;
Έχετε καμιά συμβουλή; Παρακαλώ, πείτε μου, μήπως μπορέσω, έστω εκείνο το μουστάκι να σβήσω, που επιμένει να ζωγραφίζεται επίμονα και ανυποχώρητα;

Ευχαριστώ όσους θα ανταποκριθούν και υπόσχομαι να τους πω τα αποτελέσματα.