Άκουσα εψές (Τετάρτη, 7/9/11) στον Αντένα τη συζήτηση για τα αποτελέσματα έρευνας από το κυπριακό βαρόμετρο σχετικά με το κίνημα των ελεύθερων-ανένταχτων πολιτών έξω από το Προεδρικό, που συμβατικά τους δόθηκε ή πήραν την ονομασία «Αγανακτισμένοι/Αφυπνισθέντες Πολίτες». Θαύμασα για μια ακόμη φορά τον πλούσιο λόγο και τα εξαιρετικά Ελληνικά του κ. Γουλιάμου.

Αντίθετα όμως από τις άλλες, το μόνο που ένιωσα αυτή τη φορά ήταν θλίψη και απορία. Θλίψη, γιατί ένας άνθρωπος με τόση γνώση, με τόση μαεστρία στη σκέψη και στο λόγο, με τόση ικανότητα σφαιρικής αντίληψης και πολυεπίπεδης ανάλυσης, αυτή τη φορά παρουσιάστηκε τόσο περιορισμένος και «μονόπαντος». Ήταν εξοργιστικό, για παράδειγμα το ότι ονόμασε την τραγωδία στο Μαρί «γεγονός», ως εάν επρόκειτο για ένα οποιοδήποτε γεγονός.

Ποιος; Ένας άνθρωπος που γνωρίζει κάλλιστα το βάρος, το βάθος και το αντίκρισμα των λέξεων! Απέφυγε επιμελέστατα να αναφερθεί στις πολιτικές – και όχι μόνο – ευθύνες του Προέδρου και εξίσωσε το οικονομικό και πολιτικό σκάνδαλο των S300 και του Χρηματιστηρίου με το Θάνατο! Ως εάν η ανθρώπινη ζωή μπορεί να αγοραστεί από οποιαδήποτε τσέπη.

Όσο για το Πραξικόπημα, την απάντηση του την έδωσε μια κυρία ωραιότατα και δε θα χρειαζόταν να αναφέρει κάτι η γράφουσα το παρόν, αν ο κ. Γουλιάμος δεν αναφερόταν στο τέλος στην ενότητα και τη σύμπνοια (αυτό είναι δική μου λέξη) που χρειάζεται αυτή τη στιγμή ο τόπος, για να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις και τα μεγάλα προβλήματα προς επίλυση, που εκκρεμούν ενώπιόν μας.
Μα ακριβώς περί αυτού πρόκειται! Αν ο Πρόεδρος θέλει να προσφέρει Υπηρεσία (Ύψιστη Υπηρεσία) στον τόπο και το Λαό του και όχι μόνο στον στενό και περιορισμένο Λαό του Κόμματός του, αυτό ακριβώς οφείλει να κάνει: ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ, δίνοντας «τόπο στην οργή», γιατί μόνο ΟΡΓΗ, ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ, ΜΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ, ΦΟΒΟ και ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ  έχει προκαλέσει στο μεγαλύτερο μέρος του Λαού. Πώς λοιπόν επικαλείται την ΕΝΟΤΗΤΑ;

Ενότητα, υπό την προϋπόθεση της συμφωνίας μαζί του, έστω και εάν οι πολίτες διαφωνούν; ΕΝΟΤΗΤΑ μόνο για να σκύψει κεφάλι ο Λαός και να τον αφήσει απερίσπαστο να κάνει όσες ζημιές απέδειξε ότι είναι ικανός να κάνει;

Και, αν αυτό δεν είναι Φασισμός, τότε, γιατί είχαμε παράπονο από τη Χούντα των Αθηνών; Όλα ήταν θαυμάσια για όσους συμφωνούσαν μαζί της και τη χειροκροτούσαν και την επευφημούσαν.
Άλλωστε, αυτό θέλει κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς. «Σύμπνοια» και Συνοδοιπορία. Άμα ακολουθείς τα βήματα των Χουντικών, δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι. Έστω και μόνο να σωπαίνεις και να μην αντιδράς. Πάλι η δουλειά τους γίνεται. Φυσικά το να επευφημείς είναι το επιθυμητό και το «Θεάρεστο», όπως ακριβώς και τώρα μας ζητά το καθεστώς, που έχει την απαίτηση να θεωρείται «δημοκρατικό».

Και ως ύψιστο σημείο δημοκρατικότητας θεωρεί ο Πρόεδρος και οι συν αυτώ το ότι για πρώτη φορά στην Ιστορία (ίσως όχι μόνο της Κύπρου ή της Ευρώπης – τρομάρα μας, μια και ανήκουμε πλέον σ’ αυτήν και την επικαλούμαστε «κατά το δοκούν» και κατά το «εξυπηρετούν»), για πρώτη φορά στην Ιστορία λοιπόν Πρόεδρος παρουσιάζεται σε (μονομελή) Ερευνητική Επιτροπή και «δέχεται» να τεθεί υπό την κρίση των ερωτήσεών της.

Δε θα ασχοληθώ με τα της Επιτροπής, γιατί έχω γράψει γι’ αυτά αλλού. Όμως το εξωφρενικό, το επί πλέον εξοργιστικό και το αδιανόητο είναι η ανατροπή που προσπαθούν να επιτύχουν οι συμπαθούντες τον Πρόεδρο.

Αντί, αυτό ακριβώς να τους κάνει να δουν το Αίσχος και την Κατάντια του Προέδρου, να πρέπει δηλαδή να παρουσιαστεί και να λογοδοτήσει για πράξεις και παραλείψεις του, το παρουσιάζουν αυτό ως Χάρισμα και Ευεργέτημα προς το Λαό του. Ήμαρτον, Κύριε! Πόση διαστροφή!

Και βέβαια αυτό είναι (έως και απολύτως) κατανοητό για τα καημένα τα Ακελικάκια (και αυτό το λέω με πλήρη συμπάθεια) να νιώθουν προδομένα στις μεγάλες Προσδοκίες τους από τον Πρόεδρο του Κόμματός τους, που περίμεναν ογδόντα ολόκληρα χρόνια να πάρει επιτέλους την εξουσία, για να αποδείξει τι είναι ικανός να κάνει, ακόμα και για το κ. Πάμπο Παπαγεωργίου, που ως νεοεκλεγείς είναι κατά κάποιο τρόπο υποχρεωμένος να υπερασπισθεί τα «ανυπεράσπιστα».

Όμως, για ανθρώπους σαν τον κ. Γουλιάμο, που θα έπρεπε πρωτίστως και κατ’ εξοχήν να συμβουλεύουν ορθά τον Πρόεδρο, αν ήθελαν να του παράσχουν θετική υπηρεσία, για τον κ. Γουλιάμο λοιπόν γεννιούνται ερωτηματικά και απορίες: Τι είναι αυτό που κάνει τον κ. Γουλιάμο να εθελοτυφλεί και να θέλει να αναποδογυρίσει τα εξόφθαλμα;

Αν ο κ. Γουλιάμος έμπαινε στην έντιμη θέση να απαντήσει από καρδιάς και όχι από οποιαδήποτε σκοπιμότητα και για οποιοδήποτε επιδιωκόμενο… τι άραγε, θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα και ίσως βοηθούσε στην αποκατάσταση της εικόνας του, που έχει φθίνει πολύ στο σημείο που υποστηρίζει ένα Πρόεδρο, που οδηγεί στη σμίκρυνση ό,τι τον ακουμπά.

Φαίνεται – ή έτσι προβάλλει τουλάχιστον – ότι η έγνοια του είναι το Κυπριακό και τα μεγάλα προβλήματα που μας απασχολούν. Μα με τι Κύρος και με τι Πρόσωπο ο κ. Χριστόφιας θα το διαπραγματευθεί; Εκπροσωπεί πλέον το Λαό του; Όχι βέβαια! Επιθυμεί ασφαλώς και ίσως πιστεύει ότι παραμένοντας στην εξουσία θα καταφέρει να αποδείξει τα αντίθετα από τα αναμενόμενα και να επανακτήσει την εικόνα του «γελαστού παιδιού» της πολιτικής μας ζωής. Η εικόνα του όμως έχει ανεπανόρθωτα παραμορφωθεί και με φκιασιδώματα δεν μπορεί να την επανορθώσει. Όσο για την πλαστική χειρουργική… άχρηστη για την πολιτική.

Τέλος, για να μη μακρηγορούμε. Εγώ, κύριε Γουλιάμο, δεν ψήφισα τον κ. Χριστόφια για να σκοτώσει και να με κάνει συνένοχο θανάτων, τραυματισμών και άλλων καταστροφών και επί πλέον να αρνείται να με απαλλάξει από αυτή τη συνενοχή. Εσείς;