Η λανθάνουσα γλώσσα λέει την αλήθεια,η λανθάνουσα εικόνα;

Αν είναι αλήθεια ότι η λανθάνουσα γλώσσα λέει την αλήθεια και αν είναι επίσης αλήθεια ότι μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις, τότε τι συμπέρασμα βγαίνει από αυτή τη φωτογραφία;
Εκείνες τις ημέρες – τις ημέρες του δημοψηφίσματος – δεν είχα ταξιδέψει στην Λεμεσό, Λάρνακα ή Πάφο, κι έτσι δεν είχα δει αυτή την εικόνα. Τώρα που την ανακαλύπτω, μένω άναυδη!
Τι επρόκειτο να μας στήσουν – συνειδητά ή ασυνείδητα; Προσέξτε το «ναι» του βάθους! Έχει τα υπέροχα χρώματα της περήφανης και ιστορικής σημαίας που θα είχαμε την επομένη του δημοψηφίσματος, αν το αποτέλεσμα ήταν «ναι».
Πολύ ωραία, κανένα πρόβλημα, μια και η σημαία είναι τόσο μελετημένη, τόσο ισορροπημένη – όπως και όλα τ’ άλλα – που δίνει ίσο μερίδιο στις δυο κοινότητες , σαν ίσες που είναι, δίνει τα χρώματα της καθεμιάς, μπλε και κόκκινο – και μάλιστα καθορίζει ότι το μπλε θα είναι από πάνω και το κόκκινο από κάτω, για να μη μαλώνουμε, και βάζει ένα παχύ στρώμα από έντονο πορτοκαλί στη μέση – χρώμα της φωτιάς, του πάθους – για να θερμαίνει τις θερμές μας σχέσεις, αφού όμως φροντίζει να μας χωρίσει και με δυο λουρίδες λευκού, που είναι το χρώμα της καθαρότητας, της ουδετερότητας, της αθωότητας και της αγνότητας.
Όλα σ’ ένα! Τόσα μηνύματα, τόση φροντίδα, ώστε όλα να προνοηθούν, όλα να προβλεφθούν. Και τόση αχαριστία πια εμείς;! Να τα βρίσκουμε όλα στραβά κι ανάποδα! Δεν έχουμε το Θεό μας. Είμαστε πέρα από κάθε περιγραφή!
Έλα που όμως αυτό που εμείς δεν είχαμε σκεφθεί το βρίσκουμε τώρα μπροστά μας! Και βέβαια, μας κάνει να αναλογιζόμαστε τι θα μπορούσε να συμβεί από ένα τόσο μικρό και δευτερεύον θέμα. Γιατί, όταν είδαμε τη νέα σημαία να κυματίζει πάλλουσα στις διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων, με τα χρώματα ανεστραμμένα – πάνω το κόκκινο, κάτω το μπλε – καθόλου δεν το θεωρήσαμε σαν πρόκληση – φυσικό είναι, είπαμε, τόσα χρόνια να αισθάνονται ότι είναι από κάτω, να θέλουν τώρα να είναι από πάνω. Άλλωστε, η χαρά τους ήταν τόση και η επιθυμία τους για λύση, που επέτρεπε και τέτοιου είδους λάθη.
Όμως εμείς τι δικαιολογεί να έχουμε κάνει αυτό το λάθος; Ο Φρόυντ θα μας το ερμήνευε. Κρίμα που δε ζει. Δεν πειράζει όμως, έχουμε καταξιωμένους ψυχιάτρους, που αρθρογραφούν μάλιστα, αυτοί μπορούν να το ερμηνεύσουν.