Ήρθε στην Αθήνα, κομίζοντας το κύρος της (ως εκπροσώπου της Υπερδύναμης) και την απειλητική σκιά της («όποιος δε συμμορφώνεται, ξέρω εγώ τι τον κάμνω»), με τους χαυλιόδοντες να προεξέχουν σ’ ένα χαμόγελο αιμοσταγές, το βλέμμα αρπακτικό και το κορμί ντούρικο και αποφασισμένο, να δηλώνει το άκαμπτο των επιθυμιών και υποδείξεων, προς τις οποίες μόνο υποταγή και συμμόρφωση απαιτείται και η αντίρρηση δεν είναι αρεστή, πόσο μάλλον η αντίδραση και μη υπακοή.

Έγνοια της; Η απομόνωση των Τουρκοκυπρίων. Αγάπη της; Η ειρήνη των λαών και η ελευθερία. Αντικείμενο του πόθου της; Η καλή γειτονία και συνεννόηση. ( Μην είστε φαρμακεροί και καχύποπτοι! Το μοντέλο Παλαιστίνης – Ισραήλ δεν είναι δικό της επίτευγμα. Υπήρξαν τόσοι άλλοι πριν απ’ αυτήν!)   

Για πολλοστή φορά η κυρία Κοντολίζα Ράις έρχεται στα λημέρια μας, για  να μας πει ότι πρέπει να άρουμε την απομόνωση των Τουρκοκυπρίων. Δεν είμαι από κείνους που λένε «τη λεγόμενη απομόνωση», γιατί ξέρω ότι υπάρχει και την υφιστάμεθα και εμείς, που θέλουμε πιο κοντινή και ειλικρινή σχέση με τους συμπολίτες μας, όσο και εκείνοι, δυσκολευόμαστε και εμποδιζόμαστε.
Όμως, παρόλο που πολλές φορές με έχουν εντυπωσιάσει οι σαλτιμπάγκοι της πολιτικής, για μια ακόμη φορά μένω με το στόμα ανοιχτό με την ικανότητά τους να αναποδογυρίζουν τα πράγματα και να παρουσιάζουν το μέσα για έξω, το εμπρός για πίσω, το δεξιά για αριστερά και πολλά άλλα αξιοθαύμαστα.

Έτσι και τώρα μας λένε να άρουμε την απομόνωση των Τουρκοκυπρίων και ζητούν να το κάνουμε εμείς, ως εάν ευθυνόμαστε εμείς!

Είναι σαν να λέμε, μπαίνω εγώ μες στο δωμάτιό μου, κλειδώνω την πόρτα, βάζω κι έναν ισχυρό φύλακα απ’ έξω, ξέρω ότι αυτός ανήκει σε μια ισχυρή εταιρεία, που θα φωνάξει κι άλλους, ακόμη πιο δυνατούς αν χρειαστεί να τον συνδράμουν, και καλά οχυρωμένη έτσι, βγαίνω στο παράθυρο και φωνάζω ότι με έχουν απομονώσει και αιτιώμαι το γείτονά μου ότι φταίει αυτός, επειδή κάποτε είχαμε μαλώσει, αλλά τώρα δηλώνω διατεθειμένη να τα βρω μαζί του, φτάνει να σταματήσει την απομόνωσή μου.

Μ’ αυτό δε θέλω να πω πως πρέπει να ξεχνάμε τις αιτίες. Ούτε είμαι από κείνους που λένε πως πρέπει να τα προσπεράσουμε όλα, με την εντύπωση πως τάχα έτσι θα τα ξεπεράσουμε.
Αντίθετα, είμαι από κείνους που λένε ότι πρέπει να δούμε ο καθένας την πληγή του άλλου, για να διαπιστώσουμε άμεσα και αδιαμεσολάβητα ότι και οι πληγές είναι το κοινό μας ανθρώπινο στοιχείο, όπως η πίκρα, ο πόνος, η επιθετικότητα, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, το όνειρο...
Μόνο μέσα από αυτή τη διαπίστωση των όμοιων αισθημάτων, προοπτικών, επιθυμιών, καημών και απογοητεύσεων, μπορούμε να ελπίζουμε σε μια καθαρή και με στέρεη βάση συνεννόηση, σύγκλιση και επικοινωνία.