11. Στον άντρα αγνοούμενο

Η σκέψη σου
στιλέτο στο μυαλό μου
καθώς οι κίτρινοι κύκλοι χορεύουν.
Οι κίτρινοι κύκλοι της αμφιβολίας.
Καθώς σε νιώθω κοντά μου
κι ύστερα ανύπαρκτο.

Σου τείνω το χέρι
κι αντιστέκεσαι.
Δοκιμάζω να σε κλείσω απ’ έξω
κι αποκαλύπτεσαι.

Μπάζεις το πόδι ανάμεσα
παραστάτη και πόρτας
και χαμογελάς.
«Πού μ’ αφήνεις στα έξω;»
μοιάζεις να φουρκίζεσαι.
«Έμπα λοιπόν!» σε προσκαλώ.
Αργοκουνάς το κεφάλι και αρνιέσαι.
Απλώνω το χέρι
να σε σύρω σ’ εμένα
και πάραυτα χάνεσαι.
Ανάμεσα ανυπαρξίας και ύπαρξης.
Πού τάχα να σε βρω;

Πλανιέσαι και είσαι.
Είσαι και χάνεσαι.
Βυθάς κι αναδύεσαι.
Εντός των τειχών – εκτός των ορίων.
Προς ποια κατεύθυνση να προσανατολιστώ;

Κύματα ραδιοεπισήμανσης
η στοργή μου για σένα.
Σε ποιο πηγάδι να κατεβώ
να μην ακούω τις σειρήνες του καλέσματός σου;
Σε τι λογής ραδιοσήματα ν’ αναλυθώ
να σου φέρω το μήνυμα της αναζήτησής μου;

Αιμάτινη στάξη στην άκρη του πέλαγου
του δύοντος ήλιου,
Πόσο πραγματική είσαι;