Στους καιρούς της τύρβης, της γκλαμουριάς, της βουής και του θεαθήναι, ένα ποίημα για τη σιωπή. Σαν να λέμε για την άκρα λιτότητα. Ένα ποίημα για τις ποικίλες εκφάνσεις της σιωπής. Ένα ποίημα για τη σιωπή γεμάτο ρήματα. Γιατί η σιωπή εκφράζει όσα και οι λέξεις και ακόμη περισσότερα.
«Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις...», λέει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.
«Φορτώσαμε την τέχνη μας με φτιασίδια και μαλάματα...», λέει ο Γιώργος Σεφέρης.
«Θέλω να φτάσω στο κουκούτσι των λέξεων...», λέει σε μια συνέντευξή του ο Κώστας Μόντης.
Κι εγώ... θέλω να διώξω το θόρυβο, να ακυρώσω τη βουή, να περιορίσω τον ήχο, αλλά και τα κάθε είδους φορτώματα των λέξεων, για να φτάσω στη σιωπή, εκεί, όπου είναι το νόημα των λέξεων.
Γι’ αυτό συνοδεύω το ποίημά μου με φωτογραφίες μου. Με τις σιωπηλές εκφράσεις προσώπων και πραγμάτων, όπου το αντικείμενο γίνεται το σιωπηλό σημαίνον...