Anna Tenezi Logo
Test
Μια ανάταση είναι η ζωή
όσο κι αν μας κρεμάει πέτρες στο λαιμό...

Τι Λένε Οι Αναγνώστες

Α. Για το «Το φως που σκοτώνει»


Θέλω να ευχαριστήσω την Άννα Τενέζη που το ’γραψε.
... Μ’ αυτό το βιβλίο η Τενέζη παίρνει στα χέρια της την πρωτοβουλία να περιγράψει τη δική της προσωπική εμπειρία και αναμέτρηση με την τρέλα. Δεν την αφήνει στους ιθύνοντες.
Απ’ αυτή την αναμέτρηση η συγγραφεύς αναδύεται δυνατή γνώστης των δυνάμεων του σύμπαντος.
Το βιβλίο αγγίζει βαθιά λόγω της ευθύτητας της περιγραφής.
Τενέζη σ’ ευχαριστώ. Το βιβλίο σου το βρήκα κι εγώ γιατρευτικό.

Νίκος (χωρίς επίθετο)                     
«Μία είδους έκδοση», αρ. 1, Γενάρης 1985

 

Σ’ ευχαριστώ πολύ για ό,τι μου χάρισες μέσα απ’ τις σκέψεις σου κι εύχομαι να γλυκαίνει η ψυχή σου, για να έχεις πιο καλές στιγμές στο μέλλον. Λίγο δύσκολο βέβαια, μια και είσαι ένα «δύσκολο» είδος: Σκεπτόμενη, αισθαντική και ΓΥΝΑΙΚΑ.

Κλάρα Ζαχαράκη - Γεωργίου
7 Φεβρουαρίου 1990



Διάβασα και τα θεατρικά σου. Όλα γεμάτα από μια ψυχή τρυφερή, φωτεινή, γεμάτη αγάπη για τον άνθρωπο, δοσμένα με πλούσια γλώσσα, κοφτερό πνεύμα.


Αυτήν εδώ την άπιαστη στιγμή, νιώθω απέραντα ευτυχισμένη, τρομερά δυνατή και ακατανόητα έτοιμη για τα πάντα.
Ευχαριστώ, όσο μακριά κι αν είναι κι αν δεν το ξέρει, τη συγγραφέα, γιατί με βοήθησε να κάνω μια καινούρια αρχή.
Με βοήθησε να λύσω προβλήματα και ερωτήματά μου, με βοήθησε να καταλάβω πως, αν θέλω να υπάρξω, πρέπει πρώτα να ξεφύγω από τα επιβαλλόμενα καλούπια και να ΥΠΑΡΞΩ για μένα.
Εύχομαι και σε σένα, φίλε αναγνώστη, να περάσουν μηνύματα, για να μπορέσεις και ΕΣΥ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙΣ.
Σ’ ευχαριστώ, Άννα Τενέζη, γιατί μέσα σου μπόρεσα κι εγώ να εκφραστώ.  

Άγνωστη αναγνώστρια, που κατέγραψε τις σκέψεις της στο βιβλίο που δανείστηκε από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ξάνθης.

Την ευχαριστώ. Όποτε τη διαβάζω, η συγκίνηση είναι το ίδιο δυνατή. Και σκέφτομαι ότι είχε δίκαιο ο φίλος που ε ώθησε να βγάλω το βιβλίο ότι «θα βοηθήσει ανθρώπους». Έγινε πράγματι σε πολύ μεγάλο βαθμό. Εκεί άλλωστε οφείλεται και η επιτυχία και η διάρκεια αυτού του βιβλίου.
Τα λέω όλα αυτά, γιατί θέλω να ευχαριστήσω όλους αυτούς, τους άγνωστους και ανώνυμους (και όχι μόνο γυναίκες) που με τόνωσαν με τα γράμματα ή τα τηλεφωνήματά τους (από πολλές γωνιές της Ελλάδας και της Κύπρου), με την ειλικρινή κατάθεση των συναισθημάτων τους, που με γέμισαν δύναμη, ενίσχυσαν την αγάπη μου για τους ανθρώπους και λιγόστεψαν την αδυναμία μου, τονώνοντας τη δύναμη μου.
Τους ευχαριστώ, και είθε αυτό το μήνυμα να φτάσει όπου έφτασε και το βιβλίο μου.

«Γιατί έχουμε καταντήσει τη ζωή μας ένα προκαταβολικό θάνατο;», αναρωτιέται μια άλλη ανώνυμη αναγνώστρια στο ίδιο, επίσης δανεισμένο βιβλίο, βάζοντας ως υπογραφή ένα απλό Σ.


Β. Για το «Καθώς μου φεύγεις»


Η Άννα Τενέζη φαίνεται καθαρά πως κατέχει την τέχνη της μυθιστοριογραφίας, αφού με τη λιτή – και όπου χρειάζεται στολισμένη (ή μήπως πάνστολη;) – γραφή της καταφέρνει να μας πάει στον τόπο όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα, στο χώρο όπου καταγράφεται το συναίσθημα και η ψυχή.
Το «Καθώς μου φεύγεις» είναι μια περιδιάβαση πονεμένη, προσφυγική, μια περιδιάβαση αιμάτινη, που προσπαθεί σαν κύκλος να πλαισιώσει το δράμα μιας οικογένειας και μέσα από αυτό και το δράμα του έθνους.

Τάκης Χατζηγεωργίου
Εφημερίδα «Κήρυκας», Κυριακή 29/6/1986



Ένα από τα πιο αξιόλογα ελληνικά βιβλία των τελευταίων χρόνων έδωσε η Άννα Τενέζη με το μυθιστόρημα «Καθώς μου φεύγεις». Η αφήγηση είναι στρωτή, η γνώση της ελληνικής άριστη, η δομή στέρεη, το ύφος έχει προσωπικότητα και τα στοιχεία που παρουσιάζονται είναι συγκλονιστικά για τον αναγνώστη.
...Μέσα από την αφήγηση, που προχωρεί σε διάφορα επίπεδα, καθώς οι αναμνήσεις ξεπηδούν συνέχεια, ο ήρωας του βιβλίου δίνει με συναρπαστική απλότητα και αμεσότητα τις τραυματικές εμπειρίες, τις πίκρες, αλλά και τις χαρές ενός απλού ανθρώπου, τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα, μέχρι και τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα.
Σύντομα, ο άνθρωπος αυτός ανάγεται σε σύμβολο των ιστορικών και πολιτικών περιπετειών του Νεώτερου Ελληνισμού.
...Το ανθρώπινο στοιχείο δίνεται με διακριτικότητα, με συγκρατημένο λυρισμό, με ευαισθησία και γνησιότητα.
Η Άννα Τενεζη επιτέλεσε με τη συγγραφή αυτού του βιβλίου ένα χρέος προς τα προγονικά της πρόσωπα και πλούτισε την ελληνικη βιβλιογραφία με ένα πολύ αξιόλογο πεζογράφημα.

Θέμις Θεοχάρους
«Ραδιοπρόγραμμα» αρ.555, 16 - 29/3/1986



Διαβάζοντας το βιβλίο της Άννας Τενέζη «Καθώς μου φεύγεις» θυμάμαι τις αφηγήσεις της γιαγιάς μου για τις ταλαιπωρίες της Προσφυγιάς του Πόντου, τις καραντίνες, την πείνα, και τον αγώνα που κάνανε για να στεριώσουν στη Μακεδονία.
... Θυμάμαι την αρχοντιά που έβλεπα στο βλέμμα της σαν μιλούσε για την πατρίδα, για την Παναγία Σουμελά, για τον Άι-Γιώργη με το ιερό δάσος στο Αγδά-Μετέν (που απαγορευόταν να κόψεις ξύλα και το σέβονταν ακόμη και οι Τούρκοι εκείνης της περιοχής...) και το μαράζι που είχε το βλέμμα της, καθώς μιλούσε για την προσφυγιά, που χωρίς να τους ρωτήσουν, τους ανάγκασαν να αφήσουν πίσω τους τις εκκλησίες, τα σχολεία, τις περιουσίες τους, τα κόκαλα των προγόνων τους...
... Έρχεται στη μνήμη μου το ποντιακό ανέκδοτο με τις δυο Πόντιες, που, βλέποντας το φεγγάρι, ρώτησε η μια «άραγε αυτός ο φέγγος είναι ο φέγγος της πατρίδας;» Και απαντά η άλλη «όχι, εκείνος έλαμπε πιο πολύ.»
Η προσφυγοπούλα έβλεπε θαμπό το φεγγάρι, διότι τα μάτια της βούρκωναν, καθώς σκεφτόταν το φέγγος της πατρίδας...

Άγγελος Ασλανίδης
«Ελευθεροτυπία», Κυριακή, 1/6/1986


...Φορτισμένη με εμπειρίες που τον έχουν συγκλονίσει, αφήνει να ξεχυθεί, μέσα από το γραπτό λόγο, όλος ο πόνος του πατέρα, που είναι και δικός της πόνος. Έτσι, μέσα από την κοφτή, νευρώδη γραφή, σμίγει ο ψυχικός πόνος γονιού και παιδιού.
... Τόσο ζωντανή είναι η αφήγηση και τόσο παραστατικά τα επεισόδια.
... Η αφήγηση δεν είναι ομαλή, φυσική. Κάνει διαρκώς πηδήματα της φαντασίας η συγγραφέας στο παρελθόν. Θα ανέμενε κάποιος πως αυτή η διαπίστωση θα απέβαινε σε βλάβη του έργου. Όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το σπάσιμο της ομαλής χρονικής αφήγησης διαλύει το χωρισμό παρελθόντος – παρόντος, τα γεγονότα δένονται σε μια συνεχή αναφορικότητα με το παρόν και κεντρίζετε διαρκώς το ενδιαφέρον του αναγνώστη.   
... Το βιβλίο της Άννας Τενεζη είναι εξαιρετικό δείγμα δημιουργικού πεζογραφικού λόγου και πολύτιμο απόκτημα για τη Νεοελληνική αφηγηματική πεζογραφία. Με συνάρπασε και με συγκλόνισε.

Λάμπρος Κεφαλληνός (δυστυχώς... δεν κράτησα τα στοιχεία της εφημερίδας...)


Το «Καθώς μου φεύγεις» με συγκλόνισε.
Μπήκα μέσα και δεν ήθελα να βγω. Αυτός ο πατέρας, αυτή η μάνα, αυτή η ζωή … δικαιολογημένα έπρεπε να γίνουν βιβλίο και πράξατε άριστα αφού με τη ρεαλιστική σας αφήγηση και την αναμφισβήτητη συγγραφική σας ικανότητα, παραδώσατε σ’ εμάς ένα ντοκουμέντο ζωής, πλημμυρισμένο, ευαισθησία, σκληρές αλήθειες, απελπισία, συγκίνηση. Είναι πολύ δύσκολο βέβαια μέσα σ’ αυτές τις καταστάσεις να διατηρήσει κανείς την ισορροπία του.            
Περιγράφετε την αγνή και λεβέντικη στάση του πατέρα στο πρόβλημα της μάνας και την ηρωϊκή   στάση του σε γεγονότα του εμφυλίου κ.λ.π. αλλά δεν  κρύβετε τις σκοτεινές πλευρές του που σημάδεψαν σίγουρα τη ζωή σας.
Καταφέρατε παρ’ όλα αυτά να μην παρασυρθείτε από  ΟΡΓΗ και μίσος αλλά να μείνει στον αφρό του βιβλίου σας η αγάπη, ο σεβασμός και το χρέος στον πατέρα αφέντη μιας εποχής.

Νικόλαος Δημάκης (δικηγόρος, Κόρινθος)


Γ. Για τα «Ανέμελα σύννεφα»


... Μ’ ένα όμορφο ποιητικό τρόπο, η συγγραφέας Άννα Τενέζη, γνωστή από τα έργα της για μεγάλους, αποκαλύπτει στα παιδιά όλα εκείνα που απασχολούν τα ίδια και τους μεγάλους που ζουν και κινούνται γύρω τους...
Και όλα μ’ ένα τρόπο τρυφερό και ευαίσθητο, όπως ταιριάζει στον κόσμο των παιδιών, στην αντιληπτικότητα και την ψυχική αντοχή τους.
«Μικρός καθρέφτης της ζωής» οι δέκα μικρές ιστορίες της Άννας Τενέζη αξίζουν να διαβαστούν από παιδιά κάθε ηλικίας και από μεγάλους.

Ήρα Γενεκρίτου
«Ο Φιλελεύθερος», Τετάρτη 12/2/1992



Ένα στοιχείο που πάντα παρακολουθώ στα παραμύθια της Άννας Τενέζη είναι η αποφυγή της υπεραπλούστευσης. Συνειδητά, πιστεύω, χρησιμοποιεί λελογισμένα λεξιλόγιο που δεν περιέχεται συνήθως στο γλωσσικό κώδικα των μικρότερων παιδιών. Αυτό ακριβώς το στοιχείο θεωρώ ότι δίνει το έναυσμα στο παιδί να φανταστεί σημασιολογικές αποχρώσεις των λέξεων
και να διερωτηθεί για τη λειτουργική τους χρήση στο συγκείμενο.

Γιάννος Σωκράτους
Φιλόλογος, ιστορικός




... Ένα βιβλίο που αποτείνεται εξίσου σε μικρούς και μεγάλους, παρά τη θαυμάσια εικονογράφηση της Διατσέντας Παρίση και την όλη «παιδική» έκδοση...
Διαβάστε το, απολαύστε το, και χαρίστε το σε παιδιά διαφόρων ηλικιών. Κι αν τώρα δεν καταλαβαίνουν, θα επανέρχονται κατά καιρούς και θα το αποζητούν. Γιατί είναι ένα βιβλίο με διάρκεια.

«Πρωινά Νέα», Σαββατο, 8/2/1992


Τα ίδια περίπου γράφει και ο Λάμπρος Κεφαλληνός κάτω από τον τίτλο «β΄ έκδοση με επιτυχία» στον «Αγώνα» της Τρίτης, 17/3/1992.
 

Δ. Για το πράσινο σύννεφο


«Το πράσινο σύννεφο» είναι μια τρυφερή ιστορία γεμάτη φρεσκάδα, αθωότητα, ανεμελιά, αγνότητα, ευτυχία, διαρκή αναζήτηση της γνώσης από τη μια, αλλά και γκρίνια, θυμό, δυσανασχέτηση, παράπονο, στενοχώρια, απογοήτευση από την άλλη. Αυτά δεν είναι άλλωστε τα πρόσωπα της ζωής;
... η ιστορία μάς στέλνει μηνύματα ανθρωπισμού, αγάπης, ανιδιοτελούς προσφοράς, αλληλεγγύης, ελπίδας. Σε τελική ανάλυση, εκπέμπει μηνύματα ζωής.
Το ιδανικό του αλτρουισμού είναι ο βασικός άξονας στην όλη υπόθεση και αναδεικνύεται με έναν πραγματικά ευφάνταστο τρόπο από πλευράς της συγγραφέως, προκειμένου να αναγορευθεί τελικά σε κορυφαία πράξη ζωής.

... Υποστηριχτική ... είναι η πολύ επιτυχημένη εικονογράφηση της Ηλιάνας Ηλία, την οποία συγχαίρω για τη δουλειά της η οποία έρχεται ακριβώς να βοηθήσει τους μικρούς αναγνώστες να αντιληφθούν μέσα από την εικόνα τη σημασία των λέξεων. Εξυπηρετεί ακόμα ένα διττό στόχο: αφενός αισθητοποιεί την πλοκή και αφετέρου εξάπτει τη φαντασία.

Γιάννος Σωκράτους
Φιλόλογος, ιστορικός

Anastasia

(whose Greek means “resurrection’’)

Under a Hadjidakis moon
Hanging like a paper lantern
from a star above the pines
by the pain-purchased peace of her singing
she was transformed
at all once into
a small daughter
enthralled by her mother’s voice
while her family played bouzouki
a sister,
bearing the burden of being (the one)
born capable and without stigma,
a mother,
lamenting her children
come, gone and forgiven,
and above all a woman,
still bleeding from wounds she no longer recalled.
In her voice were
all the centuries of faithfulness
to the cross of her traditions,
and the spirit of children
stealing away to church by moonlight
to be taught their language
and receive enlightenment.
Both the sting and the honey
Both the blood and the balm
Blended
As that full moon rose in her melody
And with its resurrection
She was purified.

Beverly Louise Monestier
 
Copyrights © 2013 Anna Tenezi
   
info@annatenezi.com

     
Terms of use       Design By: LightBlack